Ik wilde een blog schrijven over PSO. Maar eigenlijk gaat deze over Fokke.

Ik wilde een blog schrijven over social return en PSO. Over sociaal ondernemen. Over kansen bieden. Over hoe je als bedrijf verantwoordelijkheid neemt voor mensen die niet altijd via de standaardroute binnenkomen.

En ja, social return heeft ook praktische voordelen. Voor aanbestedingen, samenwerkingen en opdrachtgevers die bewust kiezen voor sociaal ondernemerschap. Wie daar meer over wil weten, kan op onze website lezen wat social return en PSO concreet kunnen betekenen.

Maar eerlijk gezegd is dat voor mij niet de kern van dit verhaal. Want hoe langer ik nadacht over social return, hoe duidelijker het werd: eigenlijk gaat deze blog over Fokke.

Zonder Fokke staat onze verfafdeling stil. Dat klinkt misschien groot, maar het is gewoon waar.

Elke dag laat hij zien wat social return in de praktijk betekent. Niet als vinkje op een formulier. Niet als verplicht onderdeel van een aanbesteding. Maar als collega die onderdeel is van het team, verantwoordelijkheid neemt en werk levert waar we op bouwen. Zijn persoonlijk record staat op 1800 geschilderde balken in één week. Dat zegt iets over tempo, maar vooral ook over inzet, betrouwbaarheid en trots op het werk.

En precies daarom vind ik PSO waardevol. Niet alleen omdat het sociaal ondernemen zichtbaar en meetbaar maakt, maar vooral omdat het laat zien wat er op de werkvloer gebeurt.

Bij Isoniq geloven we dat innovatie niet alleen zit in techniek of prefab oplossingen. Innovatie zit ook in hoe je samenwerkt, hoe je mensen begeleidt en hoe je ruimte maakt voor talent dat niet altijd vanzelf op de juiste plek terechtkomt.

Dat vraagt aandacht, duidelijkheid en geduld. En collega’s die bereid zijn om iemand echt onderdeel te maken van het team.

Maar eerlijk is eerlijk: wij geven niet alleen kansen. Wij krijgen er ook veel voor terug. Een goede collega. Continuïteit op de werkvloer. Trots in het team. En elke dag het bewijs dat iemand niet wordt bepaald door de route waarlangs hij binnenkomt, maar door de waarde die hij toevoegt.

Fokke is voor ons geen voorbeeld “van een traject”. Hij is gewoon Fokke. Een collega op wie we rekenen.

En misschien is dat precies waar social return uiteindelijk over gaat. Niet over mensen een plek geven aan de rand van je organisatie, maar over mensen echt onderdeel laten worden van het werk.

Zonder Fokke staat onze verfafdeling stil. En daar ben ik trots op.